4 poemas de <em>Dominio Público</em>, de Ramón Neto

4 poemas de Dominio Público, de Ramón Neto

0 comentários 🕔15:32, 19.Nov 2014

Dominio Público, de Ramón Neto, é a obra que conseguiu o primeiro prémio do VIII Certame de Poesía Erótica Illas Sisargas de 2013. A obra publica-se nestas datas desde a A. C. Caldeirón.

Desde Palavra Comum agradecemos ao autor e à editora do livro que facilitassem a publicação destes 4 poemas da obra.

HLM

Era tentando delongar o clímax que de socato se tornaban conscientes da cidade que, coa mesma demora, penetraba os seus sentidos.

Os sons e ruídos que o ruxe-ruxe dos seus monólogos interiores abafaba no día a día, volvíanse nítidos no casulo de seda da cópula, como unha fiel banda de son.

Para retardar o intre no que deixarse ir, cumpría pensar noutra cousa, ou máis ben non pensar en nada, ou deixar que fose o balbordo da cidade quen os guiara.

O primeiro foi o paso dos coches pola circunvalación –que nin a masa do edificio, nin a altura á que se encontraba o piso disimulaban. Deseguido, mesturándose cunha respiración máis acelerada, o ascensor, que nun inmóbel social densamente habitado como ese, non paraba nin dous minutos.

A catro patas

Algo resoa –un eco, un estouro
a repetición– na caixa cranial.
Sentes os meus dedos
que percuten sobre a mesa.
A mesa é de formica, e coxea.
Non entendo, aínda, de onde vén
esa inseguridade.

Deixo repousar o frontal
sobre as túas intermitentes falanxes.
Ti podes ver. E vemos xuntos.
Esa silueta amada, persistentemente
desexada, que se ispe para nós
e pide que a esculquemos coa lingua
até o seu elástico esqueleto.

Algo resoa neste fechado universo
de formica e látex; e, onde o traballo
coa lingua remata, ti metes
–con forza– o dente.

De lais a lais

Mestos a barbar
o mundo está a botar por fóra
en ti
de lais a lais

sobre unha textura
cortada de cítricos
como unha boca
furando a cabeleira da chuvia

batuxando con pés
e mans en salseiros
de pomelo
e laranxa morna

en prancha
contra unhas coxas saltan
as últimas pezas
soltas de xeometría

a cuberta sintética
de leopardo do canapé
fúndese coas nosas
coiras na queimadura

e as pérolas incandescentes
de chumbo que pingan
da túa mandíbula
fanme un dente de ouro

a partir do que fora
considerado materia innobre.

Ao sur da fronteira lingüística

Apreixarei os labios da túa grila
como se lles falase

–a fenda
na paisaxe luar da canteira asolagada
é agora un lago catro veces
máis fondo que ancho
e a auga
un groso tampón de escuridade
no que para a diversión de mergulladores
afeccionados
deitaron os obxectos que desprezamos de adolescentes
e só empezamos a coleccionar anos despois da crise:

a dez metros de profundidade esquivo un helicóptero
estrelado;
a quince metros esculco un londiniense bus de dous pisos;
a vinte, unha formigoneira verde pola que asoma o raxo
dun polbo; e máis alá
o derradeiro molusco que sobrevive nesta negrura:
a quen lle falas?, inquires

e o lago relambe as súas beiras de espello.

Sem comentários

Ainda não há comentários

Ninguém deixou um comentário para este post ainda!

ESCREVA UM COMENTÁRIO SOBRE ESTE POST

Escrever um comentário 

O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios são marcados *