2 poemas de Olga Patiño

2 poemas de Olga Patiño

0 comentários 🕔12:30, 17.Jun 2015

O ROSTRO DAS BUGUINAS

Para Bernardino Graña

Na vertixe
da escuma última
está o himno da túa mirada
que voa
en liberdade.

Coa braveza da palabra
devoras
o inhóspito espazo baleiro.
Ti ben sabes
denantes de ser oráculo:
beber o ar,
ulir a paisaxe,
tecer os fíos de luz e
pechar ausencias
máis aló
do rouco son do mar.

Nin as caveiras que
dormen no abisal
cos seus soños furados,
nin os amenceres adelgazados de salitre
van distraer o teu pensamento,
antídoto na vocación incendiaria das tebras.

Noutrora xa alimentabas o eco das ondas.
Coa túa presenza abrazabas
o lindeiro lonxe da costa
no epicentro da escuma
que chega senlleira ás rochas.

As buguinas aceptan a túa voz
a      -como vector de forza
a      dunha rara pureza-
cando se mergulla na bruma do cantil
para abordar
o celme das cousas.
Poeta,
ante os ollos do mar
podes habitar
o imposíbel
a babor e a estribor da túa Praia,
na raíz da noite,
preto do canto
insubmiso
das sereas…

(A Coruña, 7-Abril-2014)

CANDO MOZART CHEGOU Á MIÑA ALMA

Y tú, sueño, dame tu diamante implacable, tu tiempo de deshora.
(César Vallejo)

Nunha noite roubada de linguaxe secreta compartimos o ar estremecido
e indultamos ao amor…

Ti chegaches á miña pel
como un canto poliédrico,
a lei do movemento
alterou o ritmo do poema.
O acto de fe
contido na copa da que bebemos
alcanzou aos meus beizos
naquel abisal nocturno
de húmida natureza.

Cando Mozart chegou á miña alma
xa nós eramos chama que agroma,
xa venceramos o tacto da pel
e deixarámonos caer
nun xogo de sombras,
nunha vertixe de asombrosa
complacencia. Atopamos
o inefábel porto onde acubillármonos
da vida de fóra.

Cando Mozart chegou á miña alma
xa nós, co que somos e non somos,
estabamos a alimentar o eco
que camiña pola luz…

Abrazámonos e
a      pregouse o vento.
A redención estaba alí,
aos nosos pés,
zumegante
a      como alento de insomnio
a      que chega ao fondo dos ósos
a      no medio dunha noite arqueada,
a      ateigada dunha única certeza
a      que se repite sen límites:
A ti me anoo
mentres bebas das estrelas
e cabalgues o vento fuxitivo
que o envolve todo…
na firmeza da luz.

Cando Mozart chegou á nosa alma…
Nós, xa resplandeciamos.

(A Coruña, 4-Xullo-2014)

NOTA: a fotografia da autora provém do seu perfil na AELG.

Sem comentários

Ainda não há comentários

Ninguém deixou um comentário para este post ainda!

ESCREVA UM COMENTÁRIO SOBRE ESTE POST

Escrever um comentário 

O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios são marcados *